Historyczna nowa szkoła

Swą metodę badań ścisłą,

Sprowadzoną hurtem z Niemiec,

Rozpowszechnia ponad Wisłą

I nabywszy pogląd świeży,

Nowym łokciem dzieje mierzy.



Nie chcąc popaść w dawne błędy

Mesjanicznych mglistych mrzonek,

Koło polskich sztywnych karków

Okręciła swój postronek,

By zgiąć bytu żądzę dziką

Przed dziejowych praw logiką.



Czcząc spełnionych faktów kolej

I zwycięzców chytre godła,

Nie spostrzegła, że cześć siły

Za daleko ją zawiodła

I że z rąk jej rozbiór Polski

Wziął chrzest misji apostolskiej.



W pełnym świetle jej dochodzeń

Jasną gwiazdą lśni despotyzm

I wychodzi czysto na wierzch

Targowicy patrijotyzm...

Gdyż Kościuszko to był wariat,

Co buntował proletariat!



I tak dalej... i tak dalej...

Coraz śmielsze wnioski przędzie

I nicując dawne sądy,

Nie powstrzyma się w zapędzie,

Aż dowiedzie, że król Herod

Dobroczyńcą był dla sierot.


Już zaszedł nad doliną

Złocisty słońca krąg 

Ciche odgłosy płyną

Z zielonych pól i łąk.



Dalekie ludzi głosy,

Daleki słychać śpiew

I cichy szelest rosy

Po drżących liściach drzew.



Promieńmi gra różana

Topnieje w sinej mgle,

A świeży zapach siana

Skoszona łąka śle.



Wraz z wonią polnych kwiatów,

Z gasnącym blaskiem zórz

Cicha poezja światów

W głąb ludzkich spływa dusz.



W półcieniu pierś olbrzymią

Podnoszą widma gór,

Nocnymi mgłami dymią,

Wdziewają płaszcze chmur.



I wiążą swoje skrzydła,

Podarty kryjąc stok

Jak senne malowidła

Powoli toną w mrok.



Wieczoru blask niepewny

Oświetla obraz ten  

Ludzie w zadumie rzewnej

Gonią piękności sen.