Huczy woda po kamieniach,

A na głębi cicho płynie -

Nie sądź ludzi po zachceniach,

Ale prawdy szukaj w czynie.



Kto prawdziwie czuć niezdolny,

Ten się szumem słowa pieści -

Potok głośny a swawolny

Mało wody w sobie mieści.



Lecz spokojnej cisza toni

Zwykle wielką głąb zwiastuje -

Na wiatr uczuć swych nie trwoni,

Kto głęboko w duszy czuje!


Kto był przyczyną rozstania naszego -

Niechaj łzy moje upadną na niego!

I niech tak samo serce mu przygniotą

Samotnym żalem i próżną tęsknotą!



Kto był przyczyną naszego rozstania -

Niech nie doczeka słodkiego spotkania,

Lecz niechaj ginie z dala od kochanej,

Nie pocieszony i nie żałowany!



13 października 1870