Wzywałem ciemności: niech wstanie,

I niech mnie pogrąży w noc ciemną

Wzywałem milczące otchłanie,

By łona zawarły nade mną.



Wzywałem strasznego anioła:

Niech ślad mój zagładzi na ziemi,

Niech wszystkie dnie moje odwoła,

Niepamięć rozpostrze nad niemi!



Lecz próżno wzywałem litości,

Jak inni przede mną wzywali...

Głos tylko mnie doszedł z ciemności,

Co wołał: "Idź dalej, idź dalej!"



22 grudzień 1871


Są jedni, którzy wiecznie za czymś gonią,

Za jakąś marą szczęścia nadpowietrzną,

W próżnej gonitwie siły swoje trwonią,



Lecz żyją walką serdeczną.



I całą kolej złudzeń i zawodów

Przechodzą razem z rozkoszą i trwogą,

I wszystkie kwiaty zrywają z ogrodów,



I depczą pod swoją nogą.



Są inni, którzy płyną bez oporu

Na fali życia unoszeni w ciemność,

Niby spokojni i zimni z pozoru,



Bo widzą walki daremność.



Zrzekli się cierpień i szczęścia się zrzekli,

Zgadując zdradę w każdym losu darze,

Przed swoim sercem jednak nie uciekli,



I własne serce ich karze!



Gdy się potkają gdzie w ostatniej chwili

Jedni i drudzy przy otwartym grobie,

Żałują, czemu inaczej nie żyli,



Wzajemnie zazdroszczą sobie.