Wzywałem ciemności: niech wstanie,

I niech mnie pogrąży w noc ciemną

Wzywałem milczące otchłanie,

By łona zawarły nade mną.



Wzywałem strasznego anioła:

Niech ślad mój zagładzi na ziemi,

Niech wszystkie dnie moje odwoła,

Niepamięć rozpostrze nad niemi!



Lecz próżno wzywałem litości,

Jak inni przede mną wzywali...

Głos tylko mnie doszedł z ciemności,

Co wołał: "Idź dalej, idź dalej!"



22 grudzień 1871


Bywało dawniej, przed laty,

Sypałem wiersze i kwiaty

Wszystkim dziewczątkom,

Bom myślał, o piękne panie,

Że kwiat lub słowo zostanie

Dla was pamiątką.



Wierzyłem - zwyczajnie - młody

Że jeszcze nie wyszło z mody

Myśleć i czuć,

Że trocha serca kobiecie

Świetnej kariery na świecie

Nie może psuć.



Aniołków brałem na serio

I z śmieszną donkiszoterią

Wielbiłem lalki,

I gotów byłem, o zgrozo,

Za Dulcyneę z Tobozo

Stanąć do walki!



Lecz dziś komedię salonu,

Jak człowiek dobrego tonu,

Na wylot znam;

Z serca pożytek niewielki,

Więc mam w zapasie karmelki

Dla dam.