Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




U nas - gdzie przodownikom narodowej pracy

Trud ciężkiego żywota jedyną nagrodą,

U nas - gdzie oni idą kornie jak żebracy

Przed tłumem, co za sobą do przyszłości wiodą,

I siejąc ziarno myśli, za wszystkie korzyści

Zbierać muszą zatruty owoc nienawiści,



U nas nie znajdzie lauru dla uczczenia głowy

Tego, co żył boleścią i życiem narodu;

Laur zresztą niepotrzebny - wieniec piołunowy

Więcej uświęca drogi twojego pochodu

I większą ponad inne częścią cię otacza,

Żeś wziął zapłatę godną polskiego tułacza.



Ten wieniec ci podano nieraz, bądź więc dumny!

Pełzającej mierności nigdy nim nie wieńczą -

Zapracowałeś ciężko na gniew bezrozumny

Niewygasłą miłością i wiarą młodzieńczą,

Możesz więc ze spokojem dług wdzięczności spłacać

I jak dotąd kraj myśli skarbami wzbogacać.



Co tobie po uznaniu, po uwielbień szmerze?

To zostaw tym, co wszystko wraz z oklaskiem tracą;

Ciebie wstająca Polska w nowy blask ubierze,

Boś całe pokolenie swą wychował pracą

I niósł pochodnię prawdy wśród niechętnych syku,

Niezmordowany polskiej myśli pracowniku!



Dość ci na teraz hołdu, który niewidomie

W serc skrytości szlachetnym uczuciem wykwita;

Wszak tobie towarzyszy wśród walk na wyłomie

Prawdy, dobra i piękna miłość niepożyta?

Ta wyda plan obfity, i gdy polskie niwy

Błysną dojrzałym ziarnem - zbierzesz plon prawdziwy.



19 marca 1871


Już zaszedł nad doliną

Złocisty słońca krąg 

Ciche odgłosy płyną

Z zielonych pól i łąk.



Dalekie ludzi głosy,

Daleki słychać śpiew

I cichy szelest rosy

Po drżących liściach drzew.



Promieńmi gra różana

Topnieje w sinej mgle,

A świeży zapach siana

Skoszona łąka śle.



Wraz z wonią polnych kwiatów,

Z gasnącym blaskiem zórz

Cicha poezja światów

W głąb ludzkich spływa dusz.



W półcieniu pierś olbrzymią

Podnoszą widma gór,

Nocnymi mgłami dymią,

Wdziewają płaszcze chmur.



I wiążą swoje skrzydła,

Podarty kryjąc stok

Jak senne malowidła

Powoli toną w mrok.



Wieczoru blask niepewny

Oświetla obraz ten  

Ludzie w zadumie rzewnej

Gonią piękności sen.


Ja ciebie kocham! Ach te słowa

Tak dziwnie w moim sercu brzmią.

Miałażby wrócić wiosna nowa?

I zbudzić kwiaty co w nim śpią?

Miałbym w miłości cud uwierzyć,

Jak Łazarz z grobu mego wstać?

Młodzieńczy, dawny kształt odświeżyć,

Z rąk twoich nowe życie brać?



Ja ciebie kocham? Czyż być może?

Czyż mnie nie zwodzi złudzeń moc?

Ach nie! bo jasną widzę zorzę

I pierzchającą widzę noc!

I wszystko we mnie inne, świeże,

Zwątpienia w sercu stopniał lód,

I znowu pragnę - kocham - wierzę -

Wierzę w miłości wieczny cud!



Ja ciebie kocham! Świat się zmienia,

Zakwita szczęściem od tych słów,

I tak jak w pierwszych dniach stworzenia

Przybiera ślubną szatę znów!

A dusza skrzydła znów dostaje,

Już jej nie ściga ziemski żal -

I w elizejskie leci gaje -

I tonie pośród światła fal!