Ja ciebie kocham! Ach te słowa

Tak dziwnie w moim sercu brzmią.

Miałażby wrócić wiosna nowa?

I zbudzić kwiaty co w nim śpią?

Miałbym w miłości cud uwierzyć,

Jak Łazarz z grobu mego wstać?

Młodzieńczy, dawny kształt odświeżyć,

Z rąk twoich nowe życie brać?



Ja ciebie kocham? Czyż być może?

Czyż mnie nie zwodzi złudzeń moc?

Ach nie! bo jasną widzę zorzę

I pierzchającą widzę noc!

I wszystko we mnie inne, świeże,

Zwątpienia w sercu stopniał lód,

I znowu pragnę - kocham - wierzę -

Wierzę w miłości wieczny cud!



Ja ciebie kocham! Świat się zmienia,

Zakwita szczęściem od tych słów,

I tak jak w pierwszych dniach stworzenia

Przybiera ślubną szatę znów!

A dusza skrzydła znów dostaje,

Już jej nie ściga ziemski żal -

I w elizejskie leci gaje -

I tonie pośród światła fal!


Ja tylko jestem kamieniem

I jako niemowlę tu,

Objęty matki ramieniem,

Cichego używam snu.



Ledwie świt ducha półsenny

Mnie z łona martwości zwie

I w mojej piersi kamiennej

Poczuciem istnienia tchnie.



Jeszczem związany łańcuchem

W szeregu bezwiednych brył

Z ogólnym natury duchem,

Z kolebką bezwiednych sił.



Jednak przeczuwam powoli,

Że zacznie pierś moja bić,

I marzę o ludzkiej doli,

Chcę kochać, cierpieć i żyć!



I wierzę, iż ten, co kruszy

Dziś moję powłokę, grom

Otworzy dla mojej duszy

Wspanialszy cielesny dom.



I witam z dreszczem rozkoszy

Każdy zadany mi gwałt -

W niszczeniu, co mnie rozproszy,

Zgadując przyszłości kształt.



Tam, gdzie się boleść zaczyna,

Bezwiednej martwości kres!

A nad nią boska kraina,

Gdzie miłość wykwita z łez.



Przez wszystkie śmierci ogniwa

Postępu ciągnie się nić -

Ból samowiedzę zdobywa:

Chcę cierpieć, kochać i żyć!