Zobaczyłem ją tylko na chwilę

I już pewnie nie ujrzę jej więcej:

Dziwny los

W moich piersiach wstało pragnień tyle,

Moje serce zabiło goręcej 

Na jej głos.

A jednakże zostanę nieznany,

Nie wywołam żadnego wspomnienia, 

Ani łzy,

I nie wiedząc, czy byłbym kochany,

Nieziszczone uniosę pragnienia, 

Próżne sny.

Gdym ją ujrzał, myślałem, że ona

Przyjdzie do mnie, z anielskim 

spojrzeniem 

Zwróci twarz

I wyciągnie ku mnie swe ramiona

Mówiąc: "Jestem twoim przeznaczeniem - 

Wszak mnie znasz?"

I myślałem, że przed nią uklęknę,

I zawołam w nadziemskiej ekstazy 

Słodkim snie:

"Jesrem wszystkim, co dobre i piękne,

Ja cię kocham nad wszystkie wyrazy, 

Kochaj mnie!"

Lecz złudzenie moje krótko trwało,

Poszła dalej, zimno, obojętnie: 

Próżnom drżał.

Nie widziała, co się ze mną działo,

Nie przeczuła, żebym dla niej chętnie 

Życie dał.

I zniknęła, jak w sennym marzeniu,

A jam jeszcze w naszych uczuć wierzył 

Cichy ślub,

Bom w tym krótkim przelotnym widzeniu

Długie lata słodkich wzruszeń przeżył 

U jej stóp


Oto tatrzańska sielanka

Łagodną wabi ponętą,

Jak dziewczę, co uśmiechniętą

Twarzyczką wita kochanka...

Przez skał rozdartych podwoje

Przegląda wąwozu łono,

Gdzie szumią srebrzyste zdroje

Melodię głazom nuconą -

Przez skał rozdartych podwoje

Świerk zwiesza konary swoje,

I słońca blask się przeciska... 

To Kościeliska!



Zielona skacze dolina

Przez strumień z brzegu do brzegu;

Gdzie potok wstrzyma ją w biegu,

Na góry łączką się wspina

I postać przybiera sielską,

Strojąc się w trawę i zielsko,

I kwiaty do swego wianka

Wplatając ręką niedbałą...

A dołem, skryta pod skałą,

Z marmurowego wciąż dzbanka

Czysta najada swe fale

W przejrzystym sączy krysztale

I strąca potok z urwiska... 

To Kościeliska!



Pionowo sterczące skały

Igłami świerków się jeżą,

W ciemną się zieleń ubrały,

Lecz w balsamiczną i świeżą,

Z której gdzieniegdzie szczyt biały

Kamienną wytryśnie wieżą,

Lub nagie wapienia ostrze

Szeroko pierś swą rozpostrze.

Za każdym drogi zakrętem

Cały krajobraz się zmienia;

Jakby w królestwie żakietem

W głaz zamienione marzenia,

Dziwaczne fantazji gmachy

Z wejrzeniem coraz to nowem,

Wiszące ściany i dachy,

Tłoczą się ponad parowem

Lub uciekają w lazury,

Ręką marzącej natury

Wypchnięte z ziemi ogniska... 

To Kościeliska!



Srebrzyste wstęgi katarakt,

Oprawne w zielony szmaragd

Mchów rozesłanych na skałach

I drobnolistnych paproci;

W powietrzu pełno wilgoci

I chłód rzeźwiący w upałach -

Zwalone kłody i mosty,

Łomy strącone z wierzchołków,

Rdzawe na głazach porosty,

Co woń roznoszą fiołków,

Żywiczne świerków oddechy,

Błękitnych niebios uśmiechy

I spokój dla duszy słodki -

I zawieszone wysoko

Nad niedostępną opoką

Gwiaździste, srebrne szarotki -

Wszystko się srebrzy lub złoci...

W kropelkach świeżej wilgoci

Tęczową barwą połyska... 

To Kościeliska!



14 sierpień 1879