Jednego serca! tak mało! tak mało,

Jednego serca trzeba mi na ziemi!

Coby przy mojem miłością zadrżało:

A byłbym cichym pomiędzy cichemi...



Jedynych ust trzeba! skąd bym wieczność całą

Pił napój szczęścia ustami mojemi,

I oczu dwoje, gdzieby, patrzył śmiało,

Widząc się świętym pomiędzy świętemi.



Jednego serca i rąk białych dwoje!

Coby mi oczy zasłoniły moje,

Bym zasnął słodko, marząc o aniele,



Który mnie niesie w objęciach nieba...

Jednego serca! tak mało mi trzeba,

A jednak widzę, że żądam za wiele!


Jestże to prawdą, ze nad mą kołyską

Dzieckiem niebiańskie widziałem zjawisko

Anioła, który schylony nade mną

Z wolna mi z duszy noc odganiał ciemną,

I rozpostarłszy blasków swych koronę,

Miłością poił serce przebudzone,

A chociaż skrzydła otwierał do lotu,

Słodką nadzieją żegnał mnie powrotu?



Jestźe to prawdą, ze zniknął przedwcześnie,

Zaledwie sercem przeczuwany we śnie,

I ze już odtąd na próżno na ziemi

Za jego ślady goniłem jasnemi!

Aż zbłąkanemu nad ciemne otchłanie

Coraz mnie) dawne jaśniało świtanie,

I w duszy cudne zatarły się lica,

I ta powrotu słodka obietnica



Jestźe to prawdą, ze mi teraz znowu

Wolno zawierzyć anielskiemu słowu

I śnić, ze dusza stęskniona pizywola

Wiacającego z błękitów anioła?

Jestźe to prawdą, że mi teraz dano

Powitać widzeń jutrzenkę różaną

I pod je) skrzydeł opiekuńczych dwoje -

Znowu w opiekę oddać serce swoje?



3 grudzień 1879