Jestże to prawdą, ze nad mą kołyską

Dzieckiem niebiańskie widziałem zjawisko

Anioła, który schylony nade mną

Z wolna mi z duszy noc odganiał ciemną,

I rozpostarłszy blasków swych koronę,

Miłością poił serce przebudzone,

A chociaż skrzydła otwierał do lotu,

Słodką nadzieją żegnał mnie powrotu?



Jestźe to prawdą, ze zniknął przedwcześnie,

Zaledwie sercem przeczuwany we śnie,

I ze już odtąd na próżno na ziemi

Za jego ślady goniłem jasnemi!

Aż zbłąkanemu nad ciemne otchłanie

Coraz mnie) dawne jaśniało świtanie,

I w duszy cudne zatarły się lica,

I ta powrotu słodka obietnica



Jestźe to prawdą, ze mi teraz znowu

Wolno zawierzyć anielskiemu słowu

I śnić, ze dusza stęskniona pizywola

Wiacającego z błękitów anioła?

Jestźe to prawdą, że mi teraz dano

Powitać widzeń jutrzenkę różaną

I pod je) skrzydeł opiekuńczych dwoje -

Znowu w opiekę oddać serce swoje?



3 grudzień 1879


Omdlały rącze fantazji loty,

Już na szczęśliwe wyspy nie płynie,

Aby odnowić ludziom wiek złoty 

W czarów krainie.



Dzisiaj myśl ludzka schodzi pod ziemię,

Z trudem kamienne żłobi koryto,

By wydrzeć mocy, która tam drzemie. 

Zdobycz ukrytą.



Przygasło dumnych pragnień zarzewie,

Sny bohaterstwa, marzenia chwały;

Wielkie natchnienia w życiu i śpiewie 

Z wolna przebrzmiały.



Dziś ludzkość trwożnie patrzy przed siebie,

Szukając nowej gwiazdy przewodniej,

I o codziennym rozmyśla chlebie 

Dla tych, co głodni!



Żal nam stubarwnej tęczy, co blednie,

Cudownych marzeń, co blask swój tracą -

Lecz ludzie muszą prawdy powszednie 

Zdobywać pracą.



Żal nam poezji w pieśni i czynach

I bohaterów żal nam pochodu -

Lecz ludzkość musi myśleć o synach 

Ginących z głodu.