Omdlały rącze fantazji loty,

Już na szczęśliwe wyspy nie płynie,

Aby odnowić ludziom wiek złoty 

W czarów krainie.



Dzisiaj myśl ludzka schodzi pod ziemię,

Z trudem kamienne żłobi koryto,

By wydrzeć mocy, która tam drzemie. 

Zdobycz ukrytą.



Przygasło dumnych pragnień zarzewie,

Sny bohaterstwa, marzenia chwały;

Wielkie natchnienia w życiu i śpiewie 

Z wolna przebrzmiały.



Dziś ludzkość trwożnie patrzy przed siebie,

Szukając nowej gwiazdy przewodniej,

I o codziennym rozmyśla chlebie 

Dla tych, co głodni!



Żal nam stubarwnej tęczy, co blednie,

Cudownych marzeń, co blask swój tracą -

Lecz ludzie muszą prawdy powszednie 

Zdobywać pracą.



Żal nam poezji w pieśni i czynach

I bohaterów żal nam pochodu -

Lecz ludzkość musi myśleć o synach 

Ginących z głodu.


Chór

Szczęśliwy, komu w życiu dano

Doczekać plonu swojej pracy

I ujrzeć myśl swą przechowaną,

I najpiękniejsze zdobyć wiano



Z kłosów, co niosą mu rodacy.

Szczęśliwy, kto swą piersią własną

Wykarmił całe pokolenia

I wytknął dla nich drogę jasną,

I w nowych jutrzniach, co nie gasną,

Ogląda dzieło odrodzenia.



Szczęśliwy, kto szedł naprzód w znoju

Z hasłami, które ludzkość budzą;

I walcząc w ciszy i pokoju

Dokonał ludzkich dusz podboju,

Nie zaćmionego krzywdą cudzą.



Szczęśliwy! Palmy zwycięstw z dłoni

Nie wydrze ramię mu niczyje -

Burza go nieszczęść nie dogoni -

On wyszedł z ciemnej losów toni

I nieśmiertelny w sercach żyje. 

Głos

I naród żyje, gdy mu przodem

Pochodnia wielkich myśli świeci;

I jeszcze wielkim jest narodem,

Gdy się odświeża życiem miodem,

Wydając z siebie takie dzieci.



Żyje, gdy na świat z jego łona

Wychodzą zbrojni wciąż rycerze,

Których wróg żaden nie pokona,

A ludzkość ze czcią ich imiona

Wpisuje w dziejów karty świeże.



Żyje ten naród, co prawdziwą

Zasługę pojmie i ocenia,

I w ślad za myślą idzie żywą,

I zbiera świeżych kłosów żniwo

Na drogach swego odrodzenia. 

Chór

Więc w uroczystym dziś obchodzie

Wielkiego męża czcijmy święto!

W bratniej miłości, w bratniej zgodzie,

Nieś mu życzenia swe, Narodzie:

Niech kończy pracę rozpoczętą.



Niech rozpościera jasność wszędzie

I zbiera owoc swoich trudów;

W wielkich zdobywców stając rzędzie,

Niechaj Ojczyźnie swej zdobędzie

Cześć i braterstwo wszystkich ludów.



Niech dzień ten przyszłość nam zapowie,

Do której z wolna ludzkość wiodą

Najszlachetniejsi jej synowie;

A czyn, zamknięty dotąd w słowie,

Najmilszą będzie mu nagrodą.