Zapisz swoję ulubione piosenki

Imie/ksywa:*

Mail

Komatarz dla przyszłych pokoleń:




Chór

Szczęśliwy, komu w życiu dano

Doczekać plonu swojej pracy

I ujrzeć myśl swą przechowaną,

I najpiękniejsze zdobyć wiano



Z kłosów, co niosą mu rodacy.

Szczęśliwy, kto swą piersią własną

Wykarmił całe pokolenia

I wytknął dla nich drogę jasną,

I w nowych jutrzniach, co nie gasną,

Ogląda dzieło odrodzenia.



Szczęśliwy, kto szedł naprzód w znoju

Z hasłami, które ludzkość budzą;

I walcząc w ciszy i pokoju

Dokonał ludzkich dusz podboju,

Nie zaćmionego krzywdą cudzą.



Szczęśliwy! Palmy zwycięstw z dłoni

Nie wydrze ramię mu niczyje -

Burza go nieszczęść nie dogoni -

On wyszedł z ciemnej losów toni

I nieśmiertelny w sercach żyje. 

Głos

I naród żyje, gdy mu przodem

Pochodnia wielkich myśli świeci;

I jeszcze wielkim jest narodem,

Gdy się odświeża życiem miodem,

Wydając z siebie takie dzieci.



Żyje, gdy na świat z jego łona

Wychodzą zbrojni wciąż rycerze,

Których wróg żaden nie pokona,

A ludzkość ze czcią ich imiona

Wpisuje w dziejów karty świeże.



Żyje ten naród, co prawdziwą

Zasługę pojmie i ocenia,

I w ślad za myślą idzie żywą,

I zbiera świeżych kłosów żniwo

Na drogach swego odrodzenia. 

Chór

Więc w uroczystym dziś obchodzie

Wielkiego męża czcijmy święto!

W bratniej miłości, w bratniej zgodzie,

Nieś mu życzenia swe, Narodzie:

Niech kończy pracę rozpoczętą.



Niech rozpościera jasność wszędzie

I zbiera owoc swoich trudów;

W wielkich zdobywców stając rzędzie,

Niechaj Ojczyźnie swej zdobędzie

Cześć i braterstwo wszystkich ludów.



Niech dzień ten przyszłość nam zapowie,

Do której z wolna ludzkość wiodą

Najszlachetniejsi jej synowie;

A czyn, zamknięty dotąd w słowie,

Najmilszą będzie mu nagrodą.


Już zaszedł nad doliną

Złocisty słońca krąg 

Ciche odgłosy płyną

Z zielonych pól i łąk.



Dalekie ludzi głosy,

Daleki słychać śpiew

I cichy szelest rosy

Po drżących liściach drzew.



Promieńmi gra różana

Topnieje w sinej mgle,

A świeży zapach siana

Skoszona łąka śle.



Wraz z wonią polnych kwiatów,

Z gasnącym blaskiem zórz

Cicha poezja światów

W głąb ludzkich spływa dusz.



W półcieniu pierś olbrzymią

Podnoszą widma gór,

Nocnymi mgłami dymią,

Wdziewają płaszcze chmur.



I wiążą swoje skrzydła,

Podarty kryjąc stok

Jak senne malowidła

Powoli toną w mrok.



Wieczoru blask niepewny

Oświetla obraz ten  

Ludzie w zadumie rzewnej

Gonią piękności sen.


Są jedni, którzy wiecznie za czymś gonią,

Za jakąś marą szczęścia nadpowietrzną,

W próżnej gonitwie siły swoje trwonią,



Lecz żyją walką serdeczną.



I całą kolej złudzeń i zawodów

Przechodzą razem z rozkoszą i trwogą,

I wszystkie kwiaty zrywają z ogrodów,



I depczą pod swoją nogą.



Są inni, którzy płyną bez oporu

Na fali życia unoszeni w ciemność,

Niby spokojni i zimni z pozoru,



Bo widzą walki daremność.



Zrzekli się cierpień i szczęścia się zrzekli,

Zgadując zdradę w każdym losu darze,

Przed swoim sercem jednak nie uciekli,



I własne serce ich karze!



Gdy się potkają gdzie w ostatniej chwili

Jedni i drudzy przy otwartym grobie,

Żałują, czemu inaczej nie żyli,



Wzajemnie zazdroszczą sobie.