Kiedym cię żegnał, usta me milczały

I nie widziałem jakie słowo rzucić,

Więc wszystkie słowa przy mnie pozostały,

A serce zbiegło i nie chce powrócić.



Tyś powitała znów swój domek biały,

Gdzie ci słowiki będę z wiosną nucić,

A mnie przedziela świat nieszczęścia cały,

Dom mój daleko i nie mogę wrócić.



Tak mi boleśnie, żem odszedł bez echa,

A jednak lepiej, że żadnym wspomnieniem

Twych jasnych marzeń spokoju nie skłócę,



Bo tobie jutrznia życia się uśmiecha,

A ja z gasnącym żegnam cię promieniem

I w ciemność idę i już nie powrócę.


Jestże to prawdą, ze nad mą kołyską

Dzieckiem niebiańskie widziałem zjawisko

Anioła, który schylony nade mną

Z wolna mi z duszy noc odganiał ciemną,

I rozpostarłszy blasków swych koronę,

Miłością poił serce przebudzone,

A chociaż skrzydła otwierał do lotu,

Słodką nadzieją żegnał mnie powrotu?



Jestźe to prawdą, ze zniknął przedwcześnie,

Zaledwie sercem przeczuwany we śnie,

I ze już odtąd na próżno na ziemi

Za jego ślady goniłem jasnemi!

Aż zbłąkanemu nad ciemne otchłanie

Coraz mnie) dawne jaśniało świtanie,

I w duszy cudne zatarły się lica,

I ta powrotu słodka obietnica



Jestźe to prawdą, ze mi teraz znowu

Wolno zawierzyć anielskiemu słowu

I śnić, ze dusza stęskniona pizywola

Wiacającego z błękitów anioła?

Jestźe to prawdą, że mi teraz dano

Powitać widzeń jutrzenkę różaną

I pod je) skrzydeł opiekuńczych dwoje -

Znowu w opiekę oddać serce swoje?



3 grudzień 1879