Już zaszedł nad doliną

Złocisty słońca krąg 

Ciche odgłosy płyną

Z zielonych pól i łąk.



Dalekie ludzi głosy,

Daleki słychać śpiew

I cichy szelest rosy

Po drżących liściach drzew.



Promieńmi gra różana

Topnieje w sinej mgle,

A świeży zapach siana

Skoszona łąka śle.



Wraz z wonią polnych kwiatów,

Z gasnącym blaskiem zórz

Cicha poezja światów

W głąb ludzkich spływa dusz.



W półcieniu pierś olbrzymią

Podnoszą widma gór,

Nocnymi mgłami dymią,

Wdziewają płaszcze chmur.



I wiążą swoje skrzydła,

Podarty kryjąc stok

Jak senne malowidła

Powoli toną w mrok.



Wieczoru blask niepewny

Oświetla obraz ten  

Ludzie w zadumie rzewnej

Gonią piękności sen.


Wzywałem ciemności: niech wstanie,

I niech mnie pogrąży w noc ciemną

Wzywałem milczące otchłanie,

By łona zawarły nade mną.



Wzywałem strasznego anioła:

Niech ślad mój zagładzi na ziemi,

Niech wszystkie dnie moje odwoła,

Niepamięć rozpostrze nad niemi!



Lecz próżno wzywałem litości,

Jak inni przede mną wzywali...

Głos tylko mnie doszedł z ciemności,

Co wołał: "Idź dalej, idź dalej!"



22 grudzień 1871