Już zaszedł nad doliną

Złocisty słońca krąg 

Ciche odgłosy płyną

Z zielonych pól i łąk.



Dalekie ludzi głosy,

Daleki słychać śpiew

I cichy szelest rosy

Po drżących liściach drzew.



Promieńmi gra różana

Topnieje w sinej mgle,

A świeży zapach siana

Skoszona łąka śle.



Wraz z wonią polnych kwiatów,

Z gasnącym blaskiem zórz

Cicha poezja światów

W głąb ludzkich spływa dusz.



W półcieniu pierś olbrzymią

Podnoszą widma gór,

Nocnymi mgłami dymią,

Wdziewają płaszcze chmur.



I wiążą swoje skrzydła,

Podarty kryjąc stok

Jak senne malowidła

Powoli toną w mrok.



Wieczoru blask niepewny

Oświetla obraz ten  

Ludzie w zadumie rzewnej

Gonią piękności sen.


Ja tylko jestem kamieniem

I jako niemowlę tu,

Objęty matki ramieniem,

Cichego używam snu.



Ledwie świt ducha półsenny

Mnie z łona martwości zwie

I w mojej piersi kamiennej

Poczuciem istnienia tchnie.



Jeszczem związany łańcuchem

W szeregu bezwiednych brył

Z ogólnym natury duchem,

Z kolebką bezwiednych sił.



Jednak przeczuwam powoli,

Że zacznie pierś moja bić,

I marzę o ludzkiej doli,

Chcę kochać, cierpieć i żyć!



I wierzę, iż ten, co kruszy

Dziś moję powłokę, grom

Otworzy dla mojej duszy

Wspanialszy cielesny dom.



I witam z dreszczem rozkoszy

Każdy zadany mi gwałt -

W niszczeniu, co mnie rozproszy,

Zgadując przyszłości kształt.



Tam, gdzie się boleść zaczyna,

Bezwiednej martwości kres!

A nad nią boska kraina,

Gdzie miłość wykwita z łez.



Przez wszystkie śmierci ogniwa

Postępu ciągnie się nić -

Ból samowiedzę zdobywa:

Chcę cierpieć, kochać i żyć!