Już zaszedł nad doliną

Złocisty słońca krąg 

Ciche odgłosy płyną

Z zielonych pól i łąk.



Dalekie ludzi głosy,

Daleki słychać śpiew

I cichy szelest rosy

Po drżących liściach drzew.



Promieńmi gra różana

Topnieje w sinej mgle,

A świeży zapach siana

Skoszona łąka śle.



Wraz z wonią polnych kwiatów,

Z gasnącym blaskiem zórz

Cicha poezja światów

W głąb ludzkich spływa dusz.



W półcieniu pierś olbrzymią

Podnoszą widma gór,

Nocnymi mgłami dymią,

Wdziewają płaszcze chmur.



I wiążą swoje skrzydła,

Podarty kryjąc stok

Jak senne malowidła

Powoli toną w mrok.



Wieczoru blask niepewny

Oświetla obraz ten  

Ludzie w zadumie rzewnej

Gonią piękności sen.


Dnia słoneczność, wiosny tchnienie,

Morza piany i błękity

W jedno zlały się widzenie:

W cudna posiać Afrodyty!



Wymarzona piękność ciała,

Na wpół boska, wpoi kobieca,

Żądzom nowy polot dala -

Nieśmiertelną miłość wznieca



A miłosnych pragnień silą,

Ku zwycięskie) dążąc chwale,

W biegu swoim potrąciła

Różnorodnych uczuć fale



Każda fala, kręgi duże

Zataczając, rośnie... wzbiera....

I kochanków mirt i róże

W laur zamienia bohatera



Sen rozkoszy, sen miłosny,

Choć go jedne serca prześnią -

Wraca na świat wdziękiem wiosny,

Blaskiem, wonią, barwą, pieśnią!



Zawiedzionych serc tęsknota,

Piękność, któia z ciałem ginie,

Wschodzi w nowych dniach żywota

W poświęcenia wielkim czynie



To, co było czynem wczora

Dziś jest pieśnią lub legendą -

A gdy nowa błyśnie pora,

Pieśni w czyn się zmieniać będą'



1 styczeń J888